Hoe maak je van toeschouwers deelnemers?

Dit was de intrigerende kop boven een artikel in de NRC van 3 juni 2021.
Geïntrigeerd door de kop boven het artikel besloot ik het te lezen. Het betrof een interview met Suzan Boogaerdt en Bianca van der Schoot over hun productie Fremdkörper voor het Holland Festival. Een terugkerend element in hun producties vormt de relatie met het publiek. Ze onderzoeken hoe zij van toeschouwers deelnemers kunnen maken, die zich actief bij de voorstelling betrokken voelen. In plaats van “statements” maken doen ze daarom nu “voorstellen”.
Uiteraard is hun voorstelling heel iets anders dan een goochelact, maar het kennisnemen van andere kunstvormen vormt veelal een inspiratiebron (en soms een spiegel) voor waar wij goochelaars mee bezig zijn. Professionele kunstenaars blijken verder vaak over een hele goede antenne te beschikken m.b.t. wat er op dit moment in de samenleving speelt.

Van schermbijeenkomsten naar live, een verademing.

Misschien is het wat ver gezocht, maar persoonlijk lees ik hierin een zucht van verlangen om elkaar weer in levende lijve te kunnen ontmoeten en om ons opnieuw te verbinden. Oftewel: een duidelijke afkeer of zo u wilt: afkering, van het eeuwige en enige schermcontact van dit moment.

Hebt u wel eens opgelet hoe schraal applaus over Zoom klinkt, als het er überhaupt al is, want eerst moet iemand dan een drempel van enige gêne overwinnen om als eerste het applaus in te zetten. Schermbijeenkomsten worden daarnaast als uiterst vermoeiend ervaren omdat je veel signalen (body language, gezichtsuitdrukkingen etc.) mist, waardoor je je extra moet inspannen om er toch voldoende van mee te krijgen. Omgekeerd geldt dat natuurlijk even zo goed: de goochelaar voor de camera vist namelijk ook maar een beetje in het donker.

Er wordt op dit moment al druk gespeculeerd over de wereld na Corona: gaan we met z’n allen weer massaal en ver weg vliegen? Krijgen we een soort roaring twenties, hoe halen we de achterstand in “huidhonger” (nieuw woord) in? We moeten het allemaal nog gaan zien, maar op het moment van schrijven zie ik de, nog steeds verplichte, mondkapjes al om mij heen verdwijnen als sneeuw voor de zon. De besmettingscijfers gaan per dag dan ook razendsnel naar beneden. Uiteraard maakt één zwaluw nog geen zomer, maar we lijken wel de bocht om te zijn.
En ook al blijven we (groten)deels vooralsnog thuis werken, ik verwacht deze zomer of kort na de zomer een hausse aan bedrijfsfeesten nu we ons eindelijk uit onze “bewaring” kunnen ontslaan.

Eindelijk terug naar een “nieuw normaal.”

Voor onze professionele vakbroeders vormt dit hopelijk een bemoedigend vooruitzicht en een terugkeer naar een “nieuw normaal”, ook al maakt het de gemiste omzet niet goed maar biedt het wel een kans op een doorstart.
Het zal ongetwijfeld af en toe nog wat onwennig zijn en misschien nog wel met enige beperking(en), maar ook die zullen snel verdwijnen. Dit omdat het niet meer zo nodig hoeft of moet en omdat we het daarom met elkaar ook niet langer meer willen.

Inspelend op de nieuwe tijdsgeest ligt er dan voor ons een mooie uitdaging: hoe maken we van onze toeschouwers ook deelnemers? We kunnen eindelijk weer de assistentie vragen van een vrijwilliger/ster. Deze functioneert dan als ooggetuige voor het publiek in de zaal, een publiek dat zo dus deelnemer wordt.

Nu nog proberen van mijn schermverslaving af te komen: smartphone, tablet, desktop etc. Met voldoende live entertainment en een schreeuwende inhaalbehoefte zou dat moeten lukken, ook al lukt het misschien niet voor de volle honderd procent. Ik kijk er erg naar uit!

Gandalf